Proficiat. Echt waar.Je beseft dat je op de rand van de afgrond staat.“Is dat nu iets om trots op te zijn?” hoor ik je denken. Ja. Absoluut! Want verrassend veel mensen gaan erover… zonder het zelf door te hebben. Jij wél. En dat ene besef maakt het verschil tussen blijven doormodderen of effectief iets veranderen.
Elk jaar opnieuw zie je het gebeuren: zodra december begint, lijkt de helft van de bevolking in een soort einde-van-de-wereldmodus te schieten. Plots moet álles af zijn “voor de kerstvakantie”.
Waarom burn-out nog steeds niet als echte ziekte wordt gezien
Heb je het gevoel dat je hersenen functioneren als een hypergevoelige antenne, die elk klein signaal uit de omgeving opvangt? Word je moe van flikkerende TL-lampen, ruik je dingen die niemand anders lijkt op te merken, of huil je om een reclame waarin een hond en een postbode eindelijk vrienden worden? Gefeliciteerd! Je zou zomaar eens hoogsensitief kunnen zijn. Maar voordat je denkt dat dit een hippe modegril is: hoogsensitiviteit is geen hype, geen mythe en zeker geen zwakte. Laten we eens duiken in wat het werkelijk betekent!
We horen "me-time" of “zelfzorg” en denken onmiddellijk aan een dagje welness of een weekendje weg. Maar dan wordt me-time groots en luxueus met als gevolg dat het moeilijk doenbaar is (geen tijd, geen geld, geen babysit,…). Maar wat als je me-time nu eens anders ziet, namelijk als een moment waarop er even geen verplichting is! En dat kan groot of klein zijn. Hier zijn drie soorten me-time:
Vaak hoor ik van cliënten dat ze wél plannen, maar toch weinig to do’s op het einde van de dag kunnen schrappen. De dagen voelen chaotisch, terwijl ze hun best doen structuur aan te brengen. Wat gaat er mis?
Laat ik duidelijk zijn: deze blog is geen klaagzang van de psycholoog die zich stoort aan gsm-meldingen tijdens sessies. Het is wel een eenvoudige en indringende observatie van hoe vaak de gsm ons uit het hier en nu trekt.
